• Wpisów:210
  • Średnio co: 14 dni
  • Ostatni wpis:wczoraj, 23:54
  • Licznik odwiedzin:10 314 / 2963 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
Bałam się. Bałam się, że gdy wsiądę za kierownicę to wszystkie obrazy do mnie wrócą i nie dam rady. Właśnie dlatego chciałam, żeby Daniel był przy mnie, bo stchórzyć przy nim byłoby mi głupio. Był on, patrzył, czekał – nie mogłam zawieść i musiałam dać radę.
Gdy wsiadłam za kierownicę cały strach zniknął. Poczułam wielki spokój i już wiedziałam, że byłam tam gdzie trzeba. Odpaliłam silnik i spokojnie wyjechałam z parkingu.
- Gdybyś chciała się zamienić to od razu powiedz, dobrze? – powiedział cicho Daniel.
Ale ja nie chciałam się zamieniać. Chciałam jechać przed siebie i delektować się tym uczuciem. Czułam się szczęśliwa, spokojna i całkowicie wolna. I tak wtedy właśnie było.

cdn...
 

 
Widać było, że Adam nie wiedział jak się zachować. Daniel był wściekły jak byk na corridzie i szczerze mówiąc sama nie byłam pewna, co się może za chwilę stać. Ale nie miałam zamiaru czekać, chciałam szybko stamtąd wyjść.
- Do widzenia Adam. – powiedziałam jednocześnie chwytając Daniela za rękaw i praktycznie ciągnąc go za sobą, jak zbuntowanego przedszkolaka.
- Cześć… - odpowiedział cicho Adam, w dalszym ciągu spodziewając się jakiegoś ciosu ze strony Daniela. Chciałam jak najszybciej wyjść z biura, znaleźć się na plaży i słyszeć tylko i wyłącznie szum morza. Ale do tego było daleko.
Daniel kipiał z wściekłości. Cieszyłam się, że grzecznie wsiadł ze mną do windy.
- Daniel, co się z tobą dzieje?!
- Wściekłem się!!!
- Widzę… tylko po co?
- On nie ma prawa cię dotykać! Stać koło ciebie nawet nie powinien!
- Nie przesadzaj, do cholery! Rozumiem, że chcesz mnie bronić i chronić, ale zaczynasz przeginać.
- Majka, gdy zobaczyłem, że znowu cię szarpie…
- On mnie nie szarpał.
- Tak to wyglądało!
- Daniel, zaczynasz popadać w paranoję, opanuj się.
- To co to było?!
- Nic, po prostu chciał mnie zatrzymać jeszcze chwilę, by coś powiedzieć.
- No właśnie! Ty nie chciałaś go słuchać, a on znowu chciał cię zmusić siłą!!!
- Yhhhh, nawet nie zdążyłam poczuć…
- Bo pojawiłem się w porę!!! No co za gość, kurwa!!!
Cały się trząsł, a ja zaczynałam się bać, że za chwilę wybuchnie.
- Jeszcze raz to zrobi, a go zabiję!!!
- Nikogo nie zabijesz!... Ja prowadzę. – wyciągnęłam rękę w jego kierunku.
- No chyba żartujesz! – aż się zachłysnął, gdy to usłyszał.
- Nie żartuję, nikogo dzisiaj nie zabijesz, a już na pewno nie mnie. Daj mi kluczyki. – cały czas trzymałam wyciągniętą rękę i nie zamierzałam odpuścić. Jeszcze chwilę stał bez ruchu, ale wściekłość zaczynała z niego uchodzić.
- Maja, jesteś tego pewna? Nie za wcześnie?
- Tak, jestem pewna. A ty mi w tym pomożesz.
Chciałam, żeby się uspokoił, przestał myśleć o Adamie i skupił na czymś innym. I koniecznie chciałam wrócić za kierownicę. Chciałam pokonać swój lęk. Po dłuższej chwili w końcu dał mi kluczyki.

cdn...
 

 
Był w szoku. Chyba po raz pierwszy nie wiedział, co powiedzieć. Musiałam odwrócić wzrok, nie chciałam okazać słabości i się rozpłakać. Nie teraz i nie przy nim.
- Przepraszam Maju… - wyszeptał po długiej chwili.
- Nie przepraszaj, to już nic nie zmieni.
- Maja… ja…
- Wracaj do pracy Adam, nie będę ci dłużej przeszkadzać. Mam to, po co przyjechałam i zaraz mnie tu nie będzie.
- Majka proszę, porozmawiaj ze mną…
- To wszystko Adam, porozmawiamy, gdy już postanowisz co dalej z naszą współpracą.
Usłyszeliśmy, że Daniel wszedł do biura. Ruszyłam w stronę drzwi. Wtedy Adam chwycił lekko mój nadgarstek, żeby mnie zatrzymać.
- Maja proszę!
W tej samej sekundzie Daniel wpadł do gabinetu. Widział, co zrobił Adam i wściekł się.
- Co ty robisz? Zostaw ją!
Myślałam, że Daniel go uderzy. Zrobiłam duży krok do tyłu, a Adam puścił moją rękę. Daniel stanął między nami.
- Wszystko w porządku? – a kiedy skinęłam głową, odwrócił się do Adama:
- Nigdy więcej jej nie dotykaj, jasne?
Adam uniósł dłonie do góry i odsunął się na bezpieczną odległość.
- Spokojnie Daniel, nic się nie dzieje. Przepraszam.

cdn...
 

 
- Chronię siebie, Adam, nie ciebie. Naprawdę tego nie rozumiesz? – powiedziałam to patrząc mu prosto w oczy.
Chyba nie rozumiał. W jednej sekundzie zniknął jego uśmieszek, a w oczach pojawiła się niepewność.
- Krzywdę, jaką mi zafundowałeś, mam już za sobą. Pozostał ból i pewnie długo ze mną zostanie. Nie chciałam narażać samej siebie na ponowne przeżywanie tego wszystkiego. Nie chciałam o tym mówić w sądzie, obcym osobom, przypominać sobie szczegółów. Nie chciałam tego i nadal nie chcę. A najbardziej nie chciałam i nie chcę mówić o mojej stracie. Robię to tylko i wyłącznie dla siebie. Uwierz mi, że ani przez chwilę nie pomyślałam o tobie…

cdn...
 

 
Adam czekał na mnie niemal przy wejściu do budynku.
- Już do mnie dzwonili.
- I co?
- Zrobiłem jak mówiłaś, powiedziałem, że oddzwonię.
- Ok.
W sporym skrócie opowiedziałam mu całą rozmowę z policjantem. Adam również uważał, że świadek jest wymyślony tylko po to, żeby zrobić z całej sprawy większą aferę. Fakt, cały wypadek był poważny, Adam był winny. Ale przyznał się do spowodowania wypadku, poniósł konsekwencje prawne i finansowe. Sprawa zakończona.
- Może próbują coś znaleźć na siłę, ze względu na dawne wybryki mojego brata? – Adam chyba nieświadomie wypowiedział swoje myśli na głos.
- Nie wiem, Adam. To nie jest moja sprawa. – nie chciałam słyszeć nic więcej. Zapadła między nami cisza. Długa i niezwykle ciężka. Wstałam i podeszłam do swojego biurka w poszukiwaniu notatek dotyczących naszych przyszłych stażystów. Po długiej chwili Adam zapytał:
- Maja, dlaczego to robisz?
- To znaczy co? – nie bardzo wiedziałam co miał na myśli.
- Dlaczego mnie chronisz?
- Nie rozumiem…
- Chodzi mi o twoje zeznania.
- Powiedziałam całą prawdę, opisałam każdy szczegół jaki pamiętałam.
- Zgadza się, ale jednak dość dużą część tej historii pominęłaś.
- Bo nie miała znaczenia.
- Miała znaczenie i miała bezpośredni wpływ na to, co się stało.
- Zrobiłam, co uznałam za słuszne. Tyle.
- Dlatego pytam, dlaczego mnie chronisz? – delikatnie się uśmiechnął, z zadowoleniem i triumfem…
Ehhh Daniel miał rację, Adam to egoista dbający tylko o siebie i widzący tylko czubek własnego nosa. Poczułam wielkie rozczarowanie i żal. On naprawdę myślał tylko o sobie…

cdn...
 

 
Następnego dnia Daniel miał spotkanie z klientem, więc postanowiłam pojechać razem z nim odbyć tą absurdalną rozmowę z policją. A rozmowa była absurdalna aż za bardzo. Powiedziałam, co myślę na temat rzekomego świadka i tego, co niby widział. Taaaak… bo działo się to wszystko przy zerowej prędkości i w dodatku w samym środku placu zabaw… Może rzeczywiście Daniel miał rację, że cała historia im śmierdzi i szukają jakiegoś haka na Adama, żeby poprawić sobie statystyki. Nie zamierzałam im w tym pomagać. Potwierdziłam swoje wcześniejsze zeznania, podtrzymałam brak chęci wniesienia oskarżenia prywatnego i wyszłam. Ustaliliśmy z Danielem, że on pojedzie na spotkanie, a ja pojadę do biura taksówką. Dzięki temu szybciej wrócimy nad morze i w końcu będę mogła odpocząć. Przynajmniej taką miałam nadzieję. Czekając na taksówkę zadzwoniłam do Adama, odebrał niemal natychmiast.
- Hej Majka.
- Hej, posłuchaj Adam, właśnie wyszłam z komisariatu. Policja będzie do ciebie dzwonić, więc lepiej nie odbieraj albo powiedz, że jesteś na spotkaniu i oddzwonisz później. Mam ci coś ważnego do powiedzenia i lepiej żebyś to usłyszał przed rozmową z nimi.
- Ok, gdzie jesteś dokładnie? Przyjadę po ciebie.
- Nie musisz, właśnie wsiadam do taksówki. Niedługo będę.

cdn...
 

 
Usiadłam na łóżku wystraszona, bo ktoś wszedł do pokoju. Ale to był tylko Daniel. Od razu podszedł i mocno mnie przytulił.
- Przepraszam Maju, nie chciałem cię obudzić i wystraszyć. I przepraszam za naszą kłótnię. Debil ze mnie! Masz rację, odwróciłem kota ogonem, to był szantaż! Chciałem zemsty, nadal chcę, ale nie twoim kosztem. Nigdy! Wybacz mi proszę, przepraszam!
Byłam zaskoczona jego wybuchem.
- Daniel, proszę nie kłóćmy się przez niego więcej. Nie chcę cię stracić. Nie dam sobie rady bez ciebie.
- Obiecuję.
Miałam nadzieję, że dotrzyma obietnicy. Że oboje będziemy się tego trzymać.

cdn...
 

 
Po krótkiej chwili Daniel wrócił do pokoju, ale wziął tylko telefon i kurtkę i wyszedł bez słowa. Po chwili otrzymałam od niego smsa o treści: /Niedługo będę./. Byłam wykończona. Położyłam się, żeby odciążyć kręgosłup i biodro. Nie chciałam, żeby nasza przyjaźń się skończyła. Nie w tym momencie i nie w taki sposób. Adamowi udało się nas poróżnić, chyba znowu dopiął swego. Ehhh, nie miałam już na to wszystko sił. Po krótkiej chwili zasnęłam.

cdn...
 

 
Udało mi się nie rozpłakać, mimo, że kilka łez wymknęło się spod kontroli. Daniel jeszcze chwilę mnie przytulał, a gdy uznał, że się uspokoiłam, powiedział:
- Maja, chcę żebyś wiedziała, że jeśli policja ponownie mnie wezwie, nie będę ukrywał tego, co wiem.
- Słucham?!
- Nie rozumiem tego, co robisz, ale muszę to zaakceptować. Ale nie mam zamiaru robić tego samego. Jeżeli policja zacznie węszyć, powiem im wszystko, co wiem na ten temat.
Odsunęłam się od niego i patrzyłam z niedowierzaniem.
- Jak możesz…?!
- Jak mogę co, Maja?
- Pogrążysz mnie?
- Pogrążę jego.
- Oskarżą mnie o składanie fałszywych zeznań.
- Nie, bo takich nie składałaś. Poza tym o całej sprawie wcale nie musiałem dowiedzieć się od ciebie.
- Czyli to ty będziesz kłamał.
- Nie. Powiem co wiem: że się pokłóciliście, że wyszłaś z firmy, a on za tobą, że chciał rozmawiać, a ty nie chciałaś, że jechał za tobą, a ty się wystraszyłaś i dzwoniłaś do mnie, żebym jechał za wami. I tyle. Cała reszta będzie dla policji jasna.
- Nie wierzę w to, co słyszę…
- Majka, nie pozwolę cię znowu skrzywdzić, to wszystko.
- Nie Daniel… Ty mnie szantażujesz!
- Że co?!
- To jest szantaż! Chcesz się odegrać na Adamie moim kosztem. Chcesz wykorzystać mój wypadek do tego, żeby utrzeć mu nosa! Nie wierzę, że jesteś do tego zdolny… po prostu nie wierzę!
- Majka! Nie odwracaj kota ogonem!
- Odwracam, bo ty odwróciłeś pierwszy!
- Nonsens! – otworzył z impetem drzwi i wyszedł na balkon. Nie było sensu dalej prowadzić tej kłótni. Ja zbyt mocno chciałam bronić Adama, a on zbyt mocno chciał go ukarać. Złotego środka nie było. A tak naprawdę to Daniel był między młotem a kowadłem. Mógł sobie mówić, że wygrywam, ale tak naprawdę to z Adamem przyjaźnił się od dzieciństwa, byli dla siebie jak bracia. A ja stanęłam między nimi… Nie dobrze.

cdn...
 

 
No i po urlopie… Musiałam jechać na komisariat potwierdzić swoje zeznania, bo podobno zgłosił się świadek, który widział, co się wtedy stało. Dziwne.
- Może rzeczywiście kogoś sumienie ruszyło?
- Daniel, po kilku tygodniach?
- Może spać po nocach nie może…
- No błagam, nie rób sobie jaj… A poza tym… z tego co pamiętam, to w miejscu nie staliśmy, więc co taki świadek mógł zobaczyć? Co najwyżej jak nieudolnie zmieniamy pas ruchu… Daniel?!
- No? – spojrzał na mnie wystraszony nagłym okrzykiem.
- Czy ty przypadkiem…? Proszę powiedz, że to nie ty jesteś tym świadkiem… - wystraszyłam się, że to Daniel, tym bardziej po jego ostatnich słowach, że będzie mnie bronić przed Adamem…
- Majuś, jesteś pewna, że nie przedawkowałaś leków przeciwbólowych? Przecież ja już składałem zeznania w tej sprawie. Poza tym, nie byłem świadkiem tego wypadku. Dojechałem na miejsce już po fakcie… niestety.
- Eh, już sama nie wiem, co mam myśleć.
- Majka, policja będzie cię męczyć jeszcze jakiś czas, bo nie wniosłaś oskarżenia, a poszkodowana jesteś najbardziej. Oni wiedzą kim jesteś ty i Adam, cała sprawa im śmierdzi i pewnie myślą, że Adam cię zastraszył, albo przekupił. – Spojrzałam na niego jak na intruza. – I ja im się nie dziwię, bo tak to niestety wygląda, mała. Pomyśl o tym.
- Ale o czym? Co mnie obchodzi jak to wygląda? Jako ofiara mam prawo sama zadecydować, czy wnieść oskarżenie, czy nie? I nie ważne, kto był sprawcą: szef, mąż, kochanek, czy obca osoba. Nie chcę to nie wnoszę i tyle.
- Wiem, choć się z tym nie zgadzam. Masz piękną okazję odpłacić się Adamowi za swoje krzywdy. Dać mu nauczkę. A tak to tylko miał sprawę z urzędu. Ja bym nie popuścił.
- Daniel, ale co by mi to dało? Nic.
- Satysfakcję.
- Nie. To nie ja... Poza tym, Daniel, to jest twój przyjaciel!
- Przyjaciel, który próbował zabić moją przyjaciółkę… Wybacz, ale w rankingu przyjaźni wygrywasz…
- Ehhh, ta rozmowa nie ma sensu.
- Majka! On cię straszył, potem gonił, zabił wasze dziecko…
- Zamknij się!!! – zacisnęłam szybko oczy, żeby się nie rozpłakać, ale łzy już rozsadzały moje powieki.
Daniel szybko podszedł do mnie i mocno mnie przytulił.
- Maja, przepraszam, że to powiedziałem, przepraszam. – Chciałam się uwolnić, ale nie pozwolił mi na to. – Nie mogę znieść tego, że ciągle go bronisz. Nie rozumiem, nie po tym wszystkim, co się stało…

cdn...
 

 
Na szczęście nie musieliśmy czekać na pokój do godziny czternastej. Przed trzynastą do Daniela zadzwoniła recepcjonistka, że pokój jest gotowy. Szczerze mówiąc bardzo się ucieszyłam. Miałam ochotę położyć się na małą godzinkę.
Nasze bagaże już czekały w pokoju. Miło z ich strony.
- Majka, nie jesteś zła, że mamy jeden pokój?
- No coś ty, nie żartuj! Przecież i tak będziemy głównie pracować, więc bez sensu zajmować dwa pokoje.
- Nie Majka, ja będę pracować, ty odpoczywać. I pływać. Musisz dojść do siebie i nabrać sił. Żadnej pracy.
- Najpierw pływanie, potem praca.
- Co za uparta baba z ciebie! Hehehe
- Dopiero zauważyłeś? Ale to od jutra. Teraz idę pod prysznic i muszę się położyć. Zwiedzać będziemy po południu, ok?
- Jasne, jak sobie życzysz.
Chciałam jak najszybciej się położyć, więc prysznic był ekspresowy. Gdy wyszłam z łazienki, Daniel od razu zaczął się tłumaczyć.
- Maja, odebrałem twój telefon, gdy byłaś w łazience. Dzwonił gliniarz…
- No spoko. Policja?... Ale po co?
- Nie chciał drań powiedzieć, prosił, żebyś oddzwoniła i że to dotyczy wypadku.
- Cholera… co znowu??

cdn...
 

 
Całą drogę nad morze oboje milczeliśmy. Daniel cały czas był wkurzony, więc wolałam go nie drażnić. No i pilnowałam drogi. Nie lubiłam jeździć jako pasażer, gdy kierowca był zdenerwowany. A wolałam nawet nie pytać, czy mogę sama prowadzić, bo rozpętałabym wojnę. Z drugiej strony wiedziałam, że muszę jak najprędzej wsiąść za kierownicę, żeby nie mieć jakiejś traumy. Nie chciałam, żeby lęki paraliżowały mnie na samą myśl o prowadzeniu auta. No ale dzisiaj to nie był najlepszy pomysł, żeby nawet rozpoczynać rozmowę na ten temat.
Po niecałych dwóch godzinach byliśmy na miejscu. Tak, zdecydowanie tego było mi trzeba. Szum morza i piasek. Przyjechaliśmy zupełnie spontanicznie bez rezerwacji, ale nie spodziewaliśmy się żadnych trudności, w końcu było dawno po sezonie. A jednak się myliliśmy. Jedyne wolne pokoje były dostępne od dnia następnego. Tylko jeden dwuosobowy zwalniał się tego samego dnia, ale musieliśmy czekać do godziny czternastej. No cóż, zgodziliśmy się, bo nie chciało nam się jeździć po mieście i szukać innego miejsca. Zostawiliśmy bagaże w hotelu i poszliśmy na kawę. Nie chciałam odchodzić zbyt daleko, czułam się zmęczona pomimo wczesnej pory dnia. Niestety garść leków robiła swoje. No i stres. Cały czas myślałam o tym, czy Adam zgodzi się na moje warunki, czy jednak wybierze opcję dalszego umilania mi życia. Im dłużej o tym myślałam, tym mocniej zaczynałam wątpić w słuszność mojej decyzji o pozostaniu w firmie. Może jednak lepiej by było, gdybym zniknęła.

cdn...
 

 
Pożegnaliśmy się szybko i wyszliśmy z biura w milczeniu. W końcu w windzie Daniel się odezwał:
- Załatwiłaś go po mistrzowsku, ale widzę, że Adam nie traci czasu.
- Tzn.?
- Zarzuca na ciebie swoje sidła…
- Daniel, a możesz jaśniej? Co cię ugryzło?
- Nic mnie nie ugryzło. Nie podoba mi się to, co on ci robi.
- Adam nic mi nie robi…
- Nie broń go. Nie widzisz tego, bo jesteś jego ofiarą. Gdy weszliśmy był wręcz wkurwiony na nas, a po 15 minutach idzie za tobą do salki, zamyka drzwi, siada i prowokująco się do ciebie uśmiecha?! Myślałem, że szlag mnie trafi, gdy to zobaczyłem!
- Trzeba było wejść i strzelić mu w pysk! – powiedziałam ironicznie, uważałam, że Daniel mocno przesadzał.
- Uwierz mi, że ledwo się powstrzymałem…
- Daniel, nie poznaję cię. Odpuść. Nie zmienisz go na siłę. Nic nie możesz zrobić.
- Wiem, że jego nie zmienię. Ale mogę obronić ciebie. Tym razem nie będę stał pod blokiem i czekał, jak tamtego dnia…
Zabolało. Wspomnienie tamtego dnia.
Po długiej chwili cicho powiedziałam:
- Proszę, tylko nie zmieniaj się w niego… Nie chcę bać się i ciebie…
Spojrzał na mnie poważnie, ale nic nie powiedział.

cdn...
 

 
Uśmiechał się, był spokojny i miał łagodny wyraz twarzy. Mimowolnie też się uśmiechnęłam, ale szybko wróciłam do kopiowana. Dziwne to było. Ta nagła zmiana nastroju, ten uśmiech. W co on grał?
- Co to za rehabilitacja? Jakaś ciężka?
Przez chwilę zastanawiałam się czy mu odpowiadać.
- Nie. Mam dużo pływać.
- O! A więc jedziecie nad morze. – powiedział dość wesoło. – Będziesz pływać w Bałtyku?
- Tak, razem z morsami.
Roześmiał się. Za to mnie do śmiechu już nie było więc szybko przestał.
- Majka. Ja mówiłem poważnie odnośnie pokrycia wszystkich kosztów.
- Ja też mówiłam poważnie i… - i wtedy skończył się papier w kserokopiarce. Adam od razu się zerwał, przyniósł ryzę papieru. Ustąpiłam mu miejsca, bo nie miałam ochoty na przepychanki z nim. Usiadłam z dala od niego, a on uzupełnił papier i dokończył kopiowanie.
- Bardzo boli? – nie wiem jak zauważył to, że ostrożnie siadałam skoro nawet na mnie nie patrzył. Po co on w ogóle pytał? Nie odpowiedziałam mu. Po chwili skończył i podał mi kopie, przy czym musnął moje palce. Odsunęłam się, a on rzucił krótkie /przepraszam/. Otworzył mi drzwi i wyszliśmy do głównej sali. Daniel już na mnie czekał, zadowolony nie był…

cdn...
 

 
Adam miał minę zbitego psa. Wiem, że chciał dobrze, że miał dobre intencje, że naprawdę był przejęty. Ale w tym momencie nie robiło to na mnie wrażenia. Było mi to wszystko obojętne. Nie chciałam pomocy, pieniędzy, współczucia. Nie od niego. Nie zasługiwał na to, abym przyjęła od niego nawet dobre słowo.
Zamieniłam z Moniką kilka słów, potem wzięłam od niej przygotowany stosik i skierowałam się do salki konferencyjnej, żeby zrobić kopie. Monika chciała mnie w tym wyręczyć, ale chciałam to zrobić sama. W salce nie było nikogo, mogłam się tam uspokoić po całym zajściu, złapać oddech.
Po jakiś dziesięciu minutach ktoś wszedł do salki i zamknął za sobą drzwi. Po zapachu od razu wiedziałam, że to Adam. Ale nie zareagowałam ani nie panikowałam, salka była oszklona, a jej wnętrze doskonale widoczne. Adam podszedł i usiadł na stole tak, żeby widzieć mój profil i żebym ja go widziała. Chyba zaskoczył go mój brak reakcji, bo przez chwilę nic nie mówił.
- Pomóc ci?
- Mówiłam już, że…
- … nie potrzebujesz mojej pomocy, tak wiem, słyszałem.
- Więc po co znowu pytasz? – spytałam jednocześnie spoglądając na niego?

cdn...
 

 
Cisza była niezręczna i coraz trudniejsza do zniesienia.
- To wszystko z mojej strony Adam. Czekam na decyzję. – wstałam i chciałam wyjść.
- Maja…- on również wstał – …chciałbym pokryć wszystkie koszty…
- Nosz kurwa! – Danielowi się wyrwało pod nosem, a ja się zapowietrzyłam.
- Wiem, głupio to brzmi, ale to, co się stało, to tylko moja wina. Poniosę wszelkie koszty i konsekwencje.
- Tak, Adam, poniesiesz konsekwencje…
- No ba! – znowu Daniel musiał się wtrącić.
- … ale twoich pieniędzy nie potrzebuję. Twojej pomocy również. Dziękuję.
- Maja nie chciałem cię urazić. Przepraszam. Chciałem, żebyś wiedziała, że biorę wszystko na siebie. Głupio to zabrzmiało… wybacz.
Daniel znowu chciał coś wtrącić, ale nie pozwoliłam mu na to.
- Daniel uspokój się! Wytrzymaj jeszcze dziesięć minut i możemy jechać.

cdn...
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›
 

 
Adam zamilkł i patrzył dłuższą chwilę, jakby nie rozumiał tego, co usłyszał.
- W teczce jest Majki zwolnienie oraz rozpiska mojego terminarza. Kilka dni nie będzie mnie w biurze, ale spotkań nie odwołałem, no i będziemy w ciągłym kontakcie. To chyba tyle… Dłużej nie będziemy ci przeszkadzać. – Daniel w końcu przemówił, ale Adam odpowiedział dopiero po dłuższej chwili.
- Rehabilitacja???... Jaka rehabilitacja?
- Tak… potrzebuję jej po wypadku.
- Ale jak to? – pytał, jakby nie znał znaczenia tego słowa.
- Adam, to był poważny wypadek, potrzebuję kilku sesji. – Daniel wstał i zaczął przeszukiwać segregatory, widać było, że mocno się zirytował. Za to Adam spuścił z tonu i wyraźnie się zaniepokoił.
- Maja wiem, ale… wyszłaś już ze szpitala, czyli już jest wszystko dobrze, tak? Co lekarz mówił dokładnie?
Nie zamierzałam zagłębiać się w szczegóły, bo co go to niby obchodziło? Nie miał prawa pytać, nie po tym wszystkim co mi zrobił.
- Tak wyszłam, ale nie mogę być cały czas na środkach przeciwbólowych.
- No tak… ale sądziłem, że już jest wszystko w porządku i…
Tego było za wiele, Daniel nie wytrzymał:
- Do cholery, w porządku?! Nigdy już nie będzie w porządku! Człowieku, wjechałeś w nią autem, praktycznie zgniotłeś! Pogruchotałeś wszystkie możliwe kości i zabiłeś…
- Daniel dosyć!!!! – musiałam to przerwać. – Nie chcę tego słyszeć, jasne?! – Nie chciałam tego słuchać. Nie teraz, nie przy mnie! Przeprosił i wyszedł z gabinetu. Zostawił mnie, znowu! Ale słyszałam, że wziął od Moniki pusty segregator i po chwili wrócił. Nie odezwał się już, zajął się pakowaniem potrzebnych dokumentów.

cdn...
 

 
Adam wstał z fotela, powiedział mi /Dzień dobry/, wyszedł zza biurka i poprosił, żebyśmy wszyscy usiedli na kanapach.
- Jak się czujesz? – zapytał dość niepewnie jak na niego.
- Bez zmian. – Zmieszał się.
- … Nie spodziewałem się, że przyjedziecie dzisiaj.
- Przeszkadzamy ci? – spytałam szybko. Znowu się zmieszał.
- Nie, skądże…
- To dobrze, nie zabiorę ci dużo czasu. – Podałam mu teczkę z pismem, wziął ją niechętnie. – To jest moja pisemna prośba o zmianę warunków naszej współpracy. Niektóre punkty dotyczą zmian stałych. Pozostałe są tymczasowe ze względu na przebyty wypadek i mój obecny stan zdrowia. Każdą zmianę opisałam najbardziej szczegółowo, jak tylko się dało, uwzględniając nasze dotychczasowe warunki współpracy, jak również dobro spółki. Uważam, że żadna zmiana nie wpłynie negatywnie na firmę. Ale oczywiście chciałabym poznać twoje zdanie na ten temat. Również na piśmie i z uzasadnieniem.
- Mam to przeczytać teraz i podjąć decyzję na poczekaniu?? – chyba moja mowa wytrąciła go z równowagi, ale widziałam, ile wysiłku wkłada w to, żeby się opanować. Zaczynało być gorąco…
- Oczywiście, że nie. Zdaję sobie sprawę, że potrzebujesz na to czasu. Poczekam. Do tego czasu, aby nie zaniedbywać obowiązków, część pracy zabiorę ze sobą. Muszę nadrobić zaległości i na ich podstawie stworzyć plan dalszego działania, zakładając, że nie będziesz miał większych zastrzeżeń do mojej propozycji.
- Słucham?! – zaczynał się unosić więc musiałam szybko odwrócić jego uwagę.
- Czy masz coś przeciwko, abym zabrała ze sobą trochę kopii dokumentów? Długo mnie nie było, ale nadal tu pracuję.
- Oczywiście… nie mam nic przeciwko… - zaczynało mu brakować argumentów. Kątem oka widziałam, jak Daniel powstrzymuje uśmiech. No tak, on się dobrze bawił, a ja umierałam ze stresu.
- …myślałem po prostu, że nadal jesteś na zwolnieniu lekarskim.
- Tak, jestem. I muszę być przynajmniej do czasu zakończenia rehabilitacji. Ale w między czasie mogę czytać i pisać, nic mi się nie stanie. – zdobyłam się na pierwszy lekki uśmiech. Tylko po to, żeby nie wybuchnąć śmiechem przez Daniela.

cdn...